Cultuur is (nog?) overal

Bij het zien van bovenstaande Fokke en Sukke moet ik als medewerker in een bibliotheek denken aan mijn collega's in Almere en aan de nieuwe bibliotheek die daar straks opengaat. Deze week is de oude bibliotheek voor het laatst open. Vanaf 29 maart kunnen de Almeerders naar de nieuwe bibliotheek.
Vreemde situatie. De medewerkers nemen afscheid van hun oude huisvesting, om in de nieuwe bibliotheek aan de verdere culturele verbreding, verdieping en verrijking van Almere te gaan werken. Bijna tegelijk met de openstelling van de nieuwe bibliotheek is de politieke omgeving drastisch veranderd nu de PVV in een klap de grootste partij van de stad is geworden.

In een open brief aan alle inwoners van Almere onder de mooie titel "Cultuur is niet de slagroom op de taart, maar de gist in het brood!" hebben de gezamenlijke culturele instellingen in Almere het belang van cultuur voor de vitaliteit, dynamiek, leefklimaat en economie van de stad nog eens onderstreept.

De inwoners hebben echter in grote getale gekozen voor een weg door het IJmeer, het halveren van de parkeerbelasting en de stadscommando's en tegen de hoofddoekjes en de geldverslindende multiculturele projecten en linkse hobby's.

Of de bibliotheek (ook) een linkse hobby is? Uit het plan "Voor een nieuwe Gouden Eeuw" zegt Wilders de uitgaven voor het behoud van cultureel erfgoed en een stelsel van openbare bibliotheken te willen behouden. (Maar dat plan is van 2006 en in 2001 zei Wilders nog de Islam te respecteren.)

Gelukkig is er dus wel al nieuw bibliotheekgebouw. En hopelijk vinden de collega's in Almere voldoende gelegenheid om vanuit dat gebouw de Almeerders zo goed mogelijk toe te rusten als kritische, onafhankelijke en goed geinformeerde burgers die hun weg kunnen vinden in de (informatie)maatschappij.

Never ask for permission, only for forgiveness

"Doe jezelf een plezier en vergeef mij." Deze intrigerende kop stond boven een artikel in de zaterdagbijlage van het Algemeen Dagblad. Strekking van het artikel is dat je door te vergeven de regie zelf in handen neemt, waarmee je uiteindelijk ook jezelf het meest plezier doet.
Dat vergeven deed me denken aan het motto van Paul Holdengraber, Director of The New York Public Library's Public Program Series. Holdengraber hield tijdens ProBiblioPlaza een enthousiast pleidooi voor het programma dat hij in New York neerzet en erg gewaagd en (daardoor?) succesvol is. Natuurlijk - en dat hoorde ik ook collega's na afloop zeggen - kan je stellen dat New York wel even iets anders is dan al die kleine Nederlandse bibliotheekjes. Maar dan ga je voorbij aan zijn enthousiasme en zijn leidraad dat ”libraries are about ideas, not about books”. M.a.w. als je goed kijkt naar de kansen en mogelijkheden in je eigen werkgebied, dan kan er heel veel.
Op de vraag uit de zaal of hij voor zijn niet alledaagse aanpak wel steun en toestemming kreeg van zijn directie had hij een hartverwarmend motto: "never ask for permission, only for forgiveness." Wat mij betreft een uitstekend uitgangspunt, dat in onze bibliotheekjes zou moeten leiden tot durf en avontuur. En als je dan eens een fout maakt, vraag je gewoon om vergeving.

Cultuur veelpuntveel

Deze week na lange tijd weer eens naar het Muziektheater geweest voor een voorstelling van het Nationale Ballet. Door artistiek directeur Ted Brandsen is in een sterk vernieuwde uitvoering van Coppelia gemaakt. Hoewel het oospronkelijke ballet en de muziek van Delibes al oud zijn is de voorstelling bijzonder eigentijds. Vooral de decors van kinderboekenmaker Sieb Posthuma en de kostuums van Francois-Noel Cherpin zijn een lust voor het oog.
Dat het Nationale Ballet met zijn tijd meegaat blijkt niet alleen uit de deze uitvoering van Coppelia. Op de site van Het Ballet is volop ruimte voor woord, beeld en geluid. Ook is het mogelijk je te 'abboneren' op het YouTube-kanaal van het Nationale Ballet. Hierop zijn korte video's te zien die een impressie geven van het werk van het gezelschap.

Grappig is ook het Coppelia weblog. Hierop veel informatie van diverse participanten over het ballet. Voor de kinderen is er zelfs een Coppelia spel, waarmee je vrijkaartjes voor de voorstelling kunt winnen.
Zo blijkt dat oude en nieuwe cultuur heel goed te combineren zijn en samen een prima resultaat opleveren.

Hard werken met je benen op tafel

Afgelopen week een overleg gehad met directie & teamleiders. Tot dusver niets nieuws onder de zon, want zo'n overleg hebben we iedere maand. Dit overleg echter was er een zonder agenda en zonder de noodzaak en intentie besluiten te nemen. Nu hield ik al eerder een overleg zonder agenda met een klein clubje ('mijn' teamleiders) onder de titel gezamenlijk werkgesprek. Ook zo'n gezamenlijk werkgesprek kende geen agenda, maar ging toch nog redelijk vaak over praktische zaken die afstemming behoefde tussen verschillende teams.

In dit overleg, het 'benen-op-tafel-overleg' of BOT waren echter alle leidinggevenden van de bibliotheek aanwezig. De bedoeling was een informeel overleg, waarin iedereen onderwerpen kan aandragen waar we het vervolgens over kunnen hebben. De aanwezigen laten zich op deze manier voeden door de andere aanwezigen.

Natuurlijk komen er vragen en opmerkingen over het nut en de noodzaak van zo'n BOT. Op http://www.evidente.nl/ vond ik een aardige argumentatie voor dit harde werken met je benen op tafel:

"Het heeft lang geduurd tot ik tot het inzicht kwam dat, wat er uit ziet als niets doen, in feite heel productief en zelfs noodzakelijk kan zijn. En niet alleen ziet het eruit alsof je niets doet; als je het goed doet voelt het ook zo aan.
Een voorbeeld. Toen ik nog een baan had bij een groot bedrijf, had ik een collega die bij tijd en wijle z'n benen op het bureau legde en achterover geleund omhoog zat te staren. Ik vond dat destijds ongepast gedrag, maar stoorde me er verder niet aan, omdat hij een waardevol collega was die regelmatig met goede ideeën kwam. Die benen op tafel liet ik maar voor wat ze waren.
Het heeft jaren geduurd voordat ik inzag dat zijn waardevolle en creatieve inbreng een gevolg was van de activiteit die hij uitvoerde met z'n benen op tafel. Te weten: het vormen van een visie. Hij liet z'n fantasie op z'n beloop over de gewenste toekomst van de afdeling en het bedrijf waar hij werkte. Nu weet ik hoe belangrijk het is om deze activiteit bewust uit te voeren en op waarde te schatten. Zonder visie bereik je niks, al werk je nog zo hard. Dat geldt op organisatieniveau en op afdelingsniveau, maar ook voor je persoonlijk leven, in de hobbysfeer en voor je gezinssituatie. Zonder visie ben je stuurloos.
Dus zeg tegen jezelf dat je hard zit te werken als je met je benen op tafel ligt (je mag ook uit het raam staren of een eind gaan wandelen). Vorm je een beeld van de gewenste toekomst en weet dat je uiterst nuttig bezig bent. Je kan het eigenlijk niet vaak genoeg doen!"

Ons BOT was uiterst nuttig: we hebben diepgaand en vrijuit gesproken over de bedrijfscultuur en de manier waarop we deze willen, kunnen en moeten veranderen. Hoe we omgaan met elkaar, maar ook met onze medewerkers. Bijvoorbeeld door ze kansen te bieden in die veranderingen mee te gaan, maar ze in sommige gevalen ook duidelijk te maken dat ze wellicht niet de juiste persoon op de juiste plaats zijn.

Tot slot hebben we afgesproken het tijdstip van de volgende bijeenkomsten te verleggen van de ochtend naar de middag, zodat we de sessies kunnen afsluiten met een drankje. Op zie manier kan het benen-op-tafel naadloos overgaan in een drank-op-tafel!